Seni Özledim Şiiri - Enes Yakıştır

Haziranın ilk günü, atölyede dilsiz bir sükût var,
Sıralarda, duvarlarda sanki mermerleşmiş bir sızı var.
Elim gitmiyor hiçbir harfe, dilim dönmüyor kelâma,
Sana olan bu hasretim sığmıyor artık bu âleme.
Gözlerimde zifiri gece, içimde dinmeyen fırtına,
Yükledim bütün özlemini bastonumun dürüst sırtına.
Duyunca o çetin haberi, sarsıldı içimdeki hisar,
Benden iki yaş büyükmüşsün, onuncu sınıfta o vakar.
Varsın yollar çetin olsun, varsın sınıflar bizi ayırsın,
Şu yalan cihan senin o duru sesini benden kayırsın.
Suretini görmediğim, bir kez olsun konuşmadığım yar,
Senden gayrısına bu gönül kördür, kapıları büsbütün dar.
Yirmi altı gün sonra bu mektebin zili son kez çalacak,
Korkuyorum, o gün benim en büyük kıyametim başlayacak.
"Biz ne yapacağız?" sorusu kemirir beynimi her sabah,
Okul kapandığı an, şehri kaplayacak zifiri bir ah.
Sen gideceksin, sesin çekilecek bu dilsiz koridordan,
Geriye bir enkaz kalacak, sökülmüş o en derin canından.
Şu cansız makineler bilmez içimdeki acı sözü,
Taş duvarlar, soğuk sıralar görmez kalpteki bu közü.
Ben imrenirim onların hissizliğine, yorulur bu dertli baş,
Seccademe düştükçe her gece o mühürlü, dilsiz yaş.
İsyan değil bu feryadım, hür bir ruhun hür manifestosu,
Parmak uçlarımda parlayan, o kutsal hürriyet kokusu.
Okuyan desin ki: "Bu nasıl bir sızı, bu nasıl büyük bir dert?"
Görmeden sevmek, senin o sükûtunda erimek her şeyden daha sert.
Yazın o buğulu sıcağında, Antalya dertle karılırken,
Ben seni özleyeceğim, ruhumun teni her gün kırılırken.
Ne bir vuslat isterim artık, ne ömre bir nebze huzur,
Seni özledim, bu can senin o sessizliğinde can verir, kurur.