Seni çok özledim Şiiri - Gece Gözlü

SENİ ÇOK ÖZLEDİM

Sesini duymayı özledim…
Öyle sıradan bir ses değildi seninki;
kalabalığın ortasında bile
kalbimin tanıyacağı
tek sesti.

Elini tutmayı özledim.
Parmaklarının arasına
parmaklarımı bıraktığımda
dünya biraz daha güzel,
hayat biraz daha yaşanırdı.

Sanki elin elimdeyken
bütün yollar
bize çıkardı.

Beni güldüren yanlarını özledim.
En olmadık yerde söylediğin
o saçma cümleleri,
çocukça gülüşünü,
ben sustuğumda
içimdeki hüznü fark edip
yüzümde bir tebessüm arayışını…

Sana kızarken bile
özlediğim bir şey vardı sende:
yanımda oluşun.
Meğer insan
birini kaybedince
sadece onu kaybetmiyormuş;
onun yanında olduğunda
kendini de kaybediyormuş.
Ben senin yanında
başka biriydim.

Daha çok gülen,
daha az korkan,
hayata daha sıkı tutunan
bir kadındım.
Şimdi aynaya baktığımda
kendimi görüyorum
ama gözlerimde
senin bıraktığın boşluğu
saklayamıyorum.

Ne garip…
Bir insanın sesi
nasıl olur da
yıllar geçse bile
içinde yankılanır?
Bir el
nasıl olur da
tutmayalı bunca zaman olmuşken
avuçlarında hâlâ
sıcaklığını bırakır?

Bir gülüş
nasıl olur da
başkasında duyulduğunda
insana birini hatırlatır?

Bazen gece yarısı
telefonuma bakıyorum;
adını görmeyeceğimi bile bile…
İnsan,
gelmeyeceğini bildiği bir mesajı
neden bekler?
Belki umut dediğimiz şey budur;
aklın çoktan vazgeçtiği yerde
kalbin hâlâ
bir kapıyı açık bırakması…

Seni aramıyorum artık.
Kimi özlemler
aramakla değil,
susarak taşınır.
itiraf edeyim…

Bir şarkı çaldığında
sesin geliyor aklıma.
Bir çift el gördüğümde
ellerini düşünüyorum.
Birisi beni güldürdüğünde
senin o güzel hâlin
düşüyor içime.

içimde
kimsenin duymadığı bir ses
her defasında aynı şeyi söylüyor:
“Keşke burada olsaydı…”

Belki sen çoktan
başka bir hayatın içinde
beni unutmuşsundur.
Belki adım
senin için artık
eski bir hikâyenin
silinmiş bir satırıdır.

Ama ben seni
unutamadığım için değil,
seni gerçekten sevdiğim için
özlüyorum.

Gelmiyorsun…
yokluğun geliyor.
Konuşmuyorsun…
sesin içimde konuşuyor.
Elimi tutmuyorsun…
ellerim hâlâ
seni hatırlıyor.

ben farkındayım,
özlemek bazen
birinin geri dönmesini istemek değil;
bir zamanlar yanında
ne kadar mutlu olduğunu
unutamamaktır.

Sen benim
yarım kalmış bir cümlem değilsin.
Sen,
tamamlanmasını artık beklemediğim
her hatırladığımda
içimi sızlatan
en güzel şiirimsin...

— GeceGözlü