Kendimi kaybettiğim geceler olmuyor değil, bu kadar sendeyken kendime gelebilmiş olmamı hayrete bağlayıp, sensizliği aratıyorum. İçimden geçiyor ah ahh ne kolay yaşanır olmuş aşklar, günlüğe düşmüş hatta saatlere bölünmüş, dakikalarla ölçülmüş diye ve devam ediyorum Aşk denilen öpüşmek miydi? Aşk denilen “seni seviyorum” demek miydi? Aşk denilen neydi? Yoksa gözlerinin içine baktığında tek bir kelime söylemeden eriyip gitmek neyin nesiydi… Ya midene hükmedemediğin o kramplara ne demeli, avuç içlerinin terlediği, nefesinin kesilmesine… Sahi aşk telefondan gelen bir mesaj mıydı? Yoksa internet üzerinden paylaşılan sevda nidaları mıydı? Unuttum aşkı yeni neslin kayboluşlarının karşısında… Ya biz yanlış yaşamışız, ya şimdiler aşkın değerini bilmemekte… Sonrası yine sendeyim. Bir gülüyorsun düşündüklerimi haklı çıkartırcasına, gülüp geçiyoruz. Herkesin bildiği kendine, herkesin yaşadığı kendisine doğru oluşuna…
Aytekin OrhanKayıt Tarihi : 21.10.2014 20:18:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!