Susmak gerekiyorsa susalım. Ne kadar susulacaksa o kadar. Sonucu kopuşlara uzanan yollara çıkmış olsa bile susalım. Gerçeğe dönmeyecek düşlerimiz için, hep yarım kalışlarımız için susalım. Ya konuşmamış gerekirse, bunca susmuşluğun yanında birde üzerine susamışlığımız karşısında. Nerelere kök salıp uzanmalı, yarınları nasıl rengârenk boyamalı. Olmaz ya olurda bir gün seni çok sevdiğimi söylersem sadece sus o zaman, bir cevap beklediğim için söylememişimdir. Gözlerime bak ve sadece sus. Ben cevabını duyarım. Kelimelerin bol keseden kullanıldığı bu düzende, sessizce duymak iç sesini en gerçekçi olanıdır. Gözlerinde saklıdır yüreğinin resmi, ben görürüm... Söyle sevgili şimdi söyle ne yapmalı… Susalım dersen susmalı, konuşalım dersen konuşmalı…
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta