Sende Vefa Şiiri - Burhan Sevimligil

Vefa koyup yolları kesmişsin.
Kırklayanı, kırdı sende vefa!
İt deyip, iteni izlemişsin.
Paklayanı üzdü sende vefa!

Bir şaşkın haldesin duyan bırakmaz.
Hırsızlar, yıkılmadık vebal bırakmaz!
Gözlerin mi köreldi, aklın mı akmaz?
Sükûneti kurdurdu sende vefa!

Feragatın hep dost ile sözden!
Kaçıp durursun sırtlayan omuzdan.
Senin yükün ağır örsten, gürzden.
Öküze durulmaz dulda vefa.

Yen kırılır içinde kalır.
Göz yummakla gün mü kararır?
Pazara koysan kim alır?
"Rehber et zikri" sende vefa!

Kurgulayıp, gezip oynayıp!
Atıp tutarken isim koymayıp.
Mertliğe hiç luzum duymayıp.
Tahammül izi kalmış sende vefa!

Hastasın sen! işte ikrarı...
Boyalayıp koysan da bu tekrarı.
Bir koltuk senin gönlünün miracı.
Soylamaya gerek sende vefa!

Dilinden düşmez vefa, sadakat!
Senin yolun yordamın iteat!
Yeni dostlarına konuşturmaz minnet!
Düne yok sende vefa...

Kin, kibir şimdi senin yoldaşın.
Dostları bırakıp tuttun sırdaşın.
Ötelere itersin tutup kardaşın!
Rayına girdi şimdi sende vefa!

Haline, tavrına, vaziyetine baksak...
Dostuna, düşmanına davranışına baksak.
Üç gün yetmez, yanlışı konuşsak!
Dosta ırak, düşmana yakınsın.Nerde vefa!