Sende Esir Kaldım Şiiri - Mert Ali Bedel

Hangi dilden düşerse acı, bırak kalsın o yerde
Eğilip alınacak değilim üstüme.
Hangi bıçak kesmişse urganımı,
Hangi yürek dağlanmışsa korumda
Ve hangi acıya kiracı olacağımı bilmeden gezmişsem;
Bendendir, göğsümün içindendir.
Yolu merhem sanıp uzattım,
Kâh berduş olup hanlara dadandım,
Kâh hırkamı giyinip eğnime, yürek dağladım.
Zindan zindan gezinip derimi bıraktım,
Dalga oldum,
Deryalarda kayboldum.
Uçsuz bucaksız bir ormana daldım,
Toprağı avuçladım,
İsyanımı, acımı bırakacak yer aradım;
Bulamadım…
Alıp sırtıma yükümü, gözlerinden hicret etme vaktiydi.
Hangi dilden düşmüşse bu acı,
Terkidiyar etme vaktiydi.
Afilli bir yol aradım;
Bulamadım…
Bulamadım bendimi saracak kefen,
Sözümü eyleyecek durak.
Çıktım ormanından, çölüne vardım.
Vardım ki
Yeniden gözlerine rastladım.
Meğer dağlanan benim yüreğimmiş,
Urganım benim,
Bıçak benim imiş.
Gözlerin serap,
Sözlerin hülya imiş.
Zindan senin kalbinmiş;
Kaçacak bir yer bulamadım,
Bulamadım bir yolunu,
Sende esir kaldım.