Daha kaç gece feda etmeli insan,
yokluğuna tutulan bir kalbin cezasını çekmek için?
Daha kaç sabah, gözlerim uykusuzluktan değil,
adını anmaktan kızarmalı?
Sen yoksun diye
geceyi suçladım önce,
sonra yıldızları…
Oysa eksik olan gökyüzü değilmiş,meğer
senmişsin.
Her karanlıkta biraz daha seni düşündüm,
her düşünüşte biraz daha tükendim.
Uykularımı rehin bıraktım hatırana,
rüyalarımı adınla mühürledim.
Söyle…
Daha kaç geceyi adının üstüne yemin edip
sabahı sensiz karşılamalıyım?
Belki bir gün
yokluğun yorulur da benden gider.
Ama bil ki,
ben seni en çok
geceler şahidimken sevdim.
@dsız..
Kayıt Tarihi : 14.2.2026 23:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!