Sen Yokken Şiiri - Zeynep Ceylan

Bir düşün, sen yokken
Canımı yakan ne varsa
Anlatmaya yüreğim dayanmazken…
Yaşarken neler çektiği
Bir ben bilirim
Birde üstüme yıkılan duvarlar

Suskunluğumdan anlardın belki,
Gözlerimin altındaki mor halkalardan,
Gecelerin omzuma bıraktığı yorgunluktan.

Adını içimde söndürmeye çalışırken
Her harfi yeniden alev aldı.
Ben burda küle döndüm,
Sen dumanı izlerken

Bir düşün…
Sen rahat bir uykudayken
Ben kaç defa sabaha kadar
Kendimi toparladım parçalarımdan.

Ve yine de
Kimseye “ölüyorum” demedim.
Çünkü en çok
Sen beni görmezden geldin