Sen Ve Renkler Şiiri - Sahra Namedova

SEN VE RENKLER

Ben seni siyahta da sevdim;
Morda, kırmızıda,
Turuncuda da...
Bir tek beyazda sevemedim.
Beyaz olmaksızın
Güzelliğini sahiplenmek,
Ona dokunmak, okşamak...
Düşünce kasamdaki tüm servetim bu yolda
Tükenmiş olsa, bitse dahi umurumda değil!
Hani, "Bana en çok beyaz yakışıyor,"
Demiştin ya!
Zalimin işine giderken şarkı söyler gibi,
Irmağı geçen bir çocuğun pabuçlarını
Fırlattığı gibi, Her şeyin tadından vazgeçtim.
O anki dolu kafamla sessizce yürümüştüm
Siyah, dar sokaklara...
Düşümde güzel olan sendin meleğim.
Beyazı güzelleştiren,
Ona anlam yükleyen,
Yüzünün bitişi,
Teninin başladığı yerdi.
Beyazı mahremine konuk eden de sendin!
Onları yakalamak, hesap sormak adına
Renklerle savaşmak istiyorum.
Sevdiğim kadını bir gelinlikle pervasızca saran,
"Onu örtmek için teninin üzerindeyim" yalanına sığınan
Beyaz dahil tüm renklere meydan okuyorum.
Söz veriyorum; sonunda renklerden uzak,
Yalın imparatorluğumu meleğimle renklendireceğim...

Sahra Namedova