Karanlık Şövalyeler Şiiri - Sahra Namedova

KARANLIK ŞÖVALYELER

Artık kahvem de şekerli değil!..
Çevremde arkadaşım da kalmadı.
Arada bir dost toplantılarına uğruyorum,
Cılız sohbetleri derinleştirmek için çırpınıyorum!
Bana sorduklarında,
Cevaplarda gecikiyorum.
Bu yüzden,
Cümlemdeki kelimeleri eksiltiyorum...

Artık içimde baharlarım kış oldu, dondurucu.
Sensizlikten korkuyorum.
Sen sabahı yaşarken tatlı yatağında,
Ben yel değirmenleri olmayan kuytu köşelerde,
Karanlık Şövalyelerle savaşıyorum!

Senin sabahına,
Güneşin nazlı ışıklarını toplaman inancıyla...
Ortalıkta garip bir sessizlik yankılanıyor!
Ben dereleri tepeleri aşmak isterken,
Ovasında, dağlarında bilmediğim,
Asla bilemeyeceğim meçhule ulaşmaya çalışırken,
El yurdunda ölümün acısını yaşıyormuşum!

Senin yokluğunda, bir daha hiç olmayacağın,
Yersiz yurtsuz vatanında!...

Sahra Namedova