Sen ve Hayat Şiiri - Erkan Tankut

Biliyor musun…
Ben bu hayattan hiç büyük şeyler istemedim aslında.
Ne dünyayı değiştirmek gibi hayallerim vardı,
ne insanlardan mucizeler bekledim…
Benim tek dileğim
Birinin yüzünde bana ait bir gülüş görmek.

Bu kadar.
Bir gülüş.
Bir damla sıcaklık.
Bir anlık “iyi ki varsın” hissi.
Doyasıya mutluluk değil…
Ben sadece içimi aydınlatacak küçücük bir ışık aradım.

Ama hayat gülmedi.
Sen de gülmedin.

Ben gülmeni istedim,
çünkü senin gülüşünde iyileşeceğimi sandım.
Bir insanın yüzüne bakıp da
dünyanın acılarını unutabileceği tek anın
bir gülüş olduğunu biliyordum.
Ama sen gülmedin.
Beni hiç görmedin.

Ben sana adım adım yaklaşırken,
sen benden adım adım uzaklaştın.
Ben konuşmaya çalışırken,
sen yüzünü çevirdin.
Ben gülümsemeyi hak ettiğimi düşünürken,
sen bakışlarını bile esirgedin.

Ve içimde bir şey koptu o gün.
Sessiz, duyulmayan, fakat beni paramparça eden bir şey.
Hani insan birden büyür ya…
İşte ben sen gülmediğinde büyüdüm,
ve büyürken içim öldü.

bir ömür, bir gelecek, bir hikâye istemedim.
Zor olanı değil,
kolayı istedim senden
Bir tebessüm.
Dünyanın bile veremediği bir şeyi istedim.
Ve sen de vermedin.

Belki anlamıyorsun…
Bir gülüşün değerini hiç bilmedin
Ben sana bir umutla baktım,
sen bana duvar oldun.
Ben “biraz sev” dedim,
sen “hiç” dedin.
Ben içimde bir bahar aradım,
sen her mevsimi kış yaptın.

Şimdi söyle bana,
ben fazla şeymi istedim?
Bir insanı yıkmaya ne gerek var?
Bir gülüş verirdin,
belki bütün yaralarımı kapatırdım.
Ama sen öyle bir suskunlukla baktın ki bana,
kalbim bile sesini duyup üşüdü.

Ve sonra fark ettim…
Ben aynı şeyi hayattan da istemiştim.
Biraz huzur…
Biraz sıcaklık…
Biraz “iyi olacaksın” hissi…
Ama hayat da gülmedi.
Hayat bile benden gülüşünü sakladı.

Sen ve hayat.
İkiniz de bana aynı cevabı verdiniz
“Gülmeyeceğim”

Acı ne biliyor musun?
İnsanı kahkaha değil,
gülüşsüzlük yaralıyormuş.
Gülmeyen yüz,
konuşmayan kalp,
el uzatmayan bir sevgi…
Hepsi aynı yerden vuruyormuş insanı.

Şimdi içimdeki ses fısıldıyor
“Ben hayattan bir gülüş istedim,
vermedi.
Aynı şeyi senden istedim,
sen de vermedin”

Ve anladım
Benim bütün acım,
bir tek gülüşün eksikliğinden doğmuş.
Beni paramparça eden şey,
tek bir tebessümün yokluğuydu. “Bir gülüş esirgeyen iki dünya tanıdım: biri sendin, biri hayat”