Sen Mevsimler Gibi Olma

Tek bir mevsimde kal.
Sen hep ilkbahar ol.

Bazen rüzgâr saçlarını usulca dağıtsın,
yüzüne ince bir hüzün değsin.
Yaprakların sararacakmış gibi olsun,
çiçeklerin bir an solacakmış hissi versin...
Ama ne olur,
hiç solma.

Rengin biraz dönsün,
sonra yeniden baharın en güzel sabahı gibi aç.
Çünkü sana en çok bahar yakışıyor;
içindeki umut,
gözlerindeki ışık,
gülüşündeki hayat...

Sen hep çiçek aç.
Hatta yalnız kendin açma;
dokunduğun her gönülde de çiçekler açtır.
Bir bakışın umut olsun,
bir tebessümün ömre yayılan huzur.

Hep güzel kok.
Öyle güzel kok ki,
insanın içine bahar dolsun.
Ama o kokuyu en çok ben tanıyayım.
Kalabalıklar senin güzelliğini görsün belki,
ama kokunun sırrı yalnız bana kalsın.
Beni mest etsin,
beni sana her gün yeniden âşık etsin.

Senin çiçeğini herkes görmesin.
O bahçenin tek misafiri ben olayım.
Çiçeğine konan tek kelebek,
gülüşünde dinlenen tek yolcu,
kalbinde yuva bulan tek insan ben olayım.

Ve yıllar geçse de,
mevsimler değişse de,
dünya kaç kez kışa dönse de...
Sen hiç değişme.

Sen hep ilkbahar kal.
Ben de ömrümün sonuna kadar,
o baharın en sadık yolcusu olayım.