Sen Bir Meleksin Şiiri - Halil Kumcu

Sol yanımı bölemedim parçalara,
Hepsini, her zerresini sana verdim.
Nedir Allah’ım benim bu hallerim?
Bu amansız kendimden vazgeçişlerim...

Nasıl da özlemişim meğer,
Bir kelebek gibi kanatlanıp uçmayı;
Sevdanın o serin gölgesinde,
Ömür boyu kucak kucağa yatmayı.

Teşekkür ederim sana, Linder...
Hayat tam bitti derken, bir mucize gibi geldin;
Bütün boşluklarımı varlığınla doldurdun,
Beni benden ettin, beni sen ettin...

İn misin, cin misin söyle?
Yoksa düşlerimde büyüttüğüm bir gerçek mi?
Bu gülüş, bu bakış, bu eşsiz serinlik...
Olsa olsa SEN BİR MELEKSİN.

Ve bir gün biterse bu yalan dünya,
Senin kanatlarında uyanmak isterim.
Artık ne ölümden korkarım ne de yalnızlıktan;
Çünkü ben asıl cenneti, senin gözlerinde sevdim.

Şimdi her şey sussun, sadece ruhun konuşsun;
Sen benim en güzel çaresizliğimsin.
Varsın dünya dönsün, varsın zaman tükensin;
Sen benim ölmeden ulaştığım ahiretimsin.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aşk dediğin şey, kalbin tapusunu bir bakışa devretmektir; sonra da “hâlâ benim” sanmaktır.
•Kelebek gibi uçmak kolay değil dostum; önce içindeki taşları bırakacaksın.
•“İn misin, cin misin?” diye sorarsın ya… asıl soru şudur: Ben niye bu kadar gerçek bir yalana inanmak istiyorum?
•Sen gülersin; ben paramparça olurum… sonra da bunu “mutluluk” sanırım.
•Hayatın en büyük oyunu şudur: Tam vazgeçtiğin yerde, sana “kal” diyecek biri çıkar.

28 Temmuz 2018 / Cumartesi / Ankara