Sen Benim Neyimsin Şiiri - Arzu Uschi

Sen benim neyimsin?

Gece yarısı tavana dikilen gözlerimde,
saatlerin ağır ağır yürüdüğü o uzun vakitlerde,
kaçıp giden uykularım mısın sen?

Yoksa gözlerim nihayet yenik düştüğünde,
karanlığın içinden çıkıp gelen,
adımı fısıldayan kabuslarım mı?

Söyle bana,
sen kimsin, neyimsin?

Bir hikâye gibi başladın hayatıma.

Ne bir kapı çaldın,
ne de haber verdin gelişini.
Bir rüzgâr gibi girdin içeri,
sonra bütün eşyaların yerini değiştirdin.

Şimdi gecelerime bakıyorum...

Karanlık odamda,
duvarlara sinmiş o derin sessizlik var ya,
işte ona soruyorum:

Sen misin?
Karanlık gecemdeki sessizlik?

Söyle diyorum...
Cevap vermiyor.

Sonra masanın üstünde duran telefona bakıyorum.
Bir umutla ekranını açıp kapatıyorum.

Ne bir mesaj...
Ne bir arama...

Ve yine soruyorum:

Hiç çalmayan o telefonum sen misin?

Bekledikçe büyüyen,
sustukça ağırlaşan,
insanın içine oturan o boşluk...

Sen kimsin?
Neyimsin?

Bazen bir özlem oluyorsun,
ulaşamadığım.

Bazen bir yara,
dokunamadığım.

Bazen de adını koyamadığım bir eksiklik.

Ne giden gibisin,
ne kalan.

Ne düşman,
ne dost.

Ama her gece,
her sessizlikte,
her bekleyişte varsın.

Peki, söyle...

Yalnızlığımı bilir misin?

Pencereme vuran yağmuru,
kimseye anlatamadığım cümleleri,
içimde büyüyen o kimsesizliği bilir misin?

Peki...
Gece boyunca konuşacak bir ses ararken,
kendi nefesimi dinlediğimi...

Telefonun çalmayacağını bile bile,
yine de umutla baktığımı...

Eğer biliyorsan,
neden böylesine suskunsun?

Eğer bilmiyorsan,
neden böylesine içimdesin?

Söyle artık...

Sen kimsin?
Neyimsin?

Kaçan uykularım mısın?

Gördüğüm kabuslarım mı?

Karanlık gecemdeki sessizlik misin?

Yoksa hiç çalmayan telefonum mu?

Söyle...

Çünkü ben hâlâ bilmiyorum.

Ama her gece,
aynı soruyla baş başa kalıyorum:

Sen benim neyimsin?

Ve sonra Aci gerçekle..
yüz yüze geliyorum...

Sen ... Sen Benim hiçbirşeyimsin ... !