Bugün senden gidiyorum.
Anladım ki aramızda hep bir gölge olacak,
Ve ben, bir gölgenin kaybettiği mutluluğu yaşayacağım.
Sen hiç benim olmayacaksın,
Ben ise hiç sana ait...
Anladım,
Sen hiç bana gelmemişsin ki.
Ben hep gölgene sarılmışım,
Hep kendimi avutmuşum.
Ellerimi tutarken sen hep onu düşünmüşsün...
Yeni yeni anlıyorum;
Sen ayrıldığın günde kalmışsın.
Şu an kelimeler dudaklarımı yakıyor,
Sözcükler düğüm düğüm boğazımda.
Neden sevmedin beni, neden?
Bunları düşündüğüm her an çıldıracak gibi oluyorum.
Oysa ben seni çok sevdim...
Yaralarını bile yaram bildim,
Acını göğsüme mühürledim,
Adını dua bildim.
"Güneşimsin!" dedim.
Şimdi karanlıkta kaldı umutlarım...
İkinci kadın olmayı ben hak etmedim!
Olmasaydı evimiz, yaşardım seninle bir kulübede.
Olmasaydı yiyecek ekmeğimiz, soğana da razıydım.
Ama kabul edemem, başka birini sevdiğini...
İçimde, hazana yenik düştü duygularım.
Kar yağıyor sevdama
Ve üşüyorum.
Sensiz bırakma beni...
Gölgeler, güneş doğunca kaybolur.
Bir gölgeye kurban etme bizi.
Seni seviyorum, adam (kadın).
21.03.2025 09:02
Kayıt Tarihi : 21.3.2025 09:01:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!