Sen gülünce Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Sana kızmaya gelmiştim.
İçimde, uzun zamandır yağmur bekleyen bir ovanın
çatlamış toprağı vardı.
Biriktirdiğim sitemler,
adını taşıyan eski sandıklarda bekliyordu.
Sana söyleyecek sözlerim hazırdı.
Kırılmış dallar,
yarım kalmış mevsimler,
vaktinden önce solmuş çiçekler gibi
önüme dizilmişti bütün kırgınlıklarım.
Sonra sen geldin.
Ve oldu olmayacak şey.
Bir insanın yüzünde
bu kadar çok bahar taşınabilir miydi?
Gülüşün,
dünyanın bütün saatlerini şaşırtan bir vakit gibiydi.
Ne sabaha benziyordu,
ne akşama.
Sanki yeryüzüne unutulmuş bir çocukluk
bir anlığına geri dönmüş,
her şeyin üstüne bir masumiyet bırakmıştı.
O an fark ettim;
Bazı insanlar özür dilemeden affedilmez,
ama bazı insanlar vardır ki
gülümserken insanın içindeki mahkemeler dağılır.
Ben sana kızamıyorum.
Çünkü sen gülünce,
içimde yıllardır nöbet tutan bütün bekçiler
kapıları açık bırakıp gidiyor.
Sen gülünce,
öfke dediğim şey
cebinde deniz kabukları taşıyan bir çocuğa dönüşüyor.
Sen gülünce,
en sert cümlelerimin bile
kenarlarından çiçekler açıyor
Belki bu aşk değildir.
Belki bundan daha tuhaf bir şeydir.
Belki bir insanın,
bir başka insanın yüzünde
kaybettiği masumiyeti bulmasıdır.
Belki de bu yüzden
sana her kırıldığımda uzaklaşamıyorum.
Çünkü senin gülüşün,
İnsanın yaralarıyla bile yaşamayı kabullenmesi
Ve insan bazen
en çok kızması gereken yerde,
kalbinin usulca sakinleştiğini fark ediyor.
İşte benim başıma gelen de bu.
Sana kızmaya geliyorum,
ama gülüşün kapıyı benden önce açıyor.