Sen Gülünce Şiiri - Poyraz Can

Sen gülünce,
bir şehir kendini affediyor sevgilim...
Caddelerinden bir çığlık kopuyor, ismini zikrederek.
Ve sokak lambaları ilk kez kendini bir yıldız sanıyor.
Ay utanarak açıyor gözlerini geceye....

Sen gülünce,
bir serçenin kanadında bahar başlıyor...
Kurumuş dallar çıldırıyor yeşermek için,
Bense kalbimi, susuz bir vaha sanıp,
sana doğru yürüyorum çırılçıplak umutlarla.

Gülüşün diyorum sevgilim, gülüşün
Hülyalara düşmüş gökkuşağı gibi.
Her renginde başka bir güzellik var.
Kokun kimi zaman misk-i amber
Kimi zaman yağmur sonrası toprak gibi.

Sen gülünce,
bir ömrün bütün yaraları kabuk tutuyor sevgilim…
İsyan eden kalbim susuyor,
Kader bile yazdığı satırları siliyor.
Gözlerim bir mabedin kapısında,
senin gülüşünle secdeye varıyor.

Sen gülünce,
Paslı zincirler çözülüyor sevgilim.
Zindan kapıları açılıyor içimde,
özgürlüğün sesi senin kahkahan oluyor.
Ölüm geri çekiliyor usulca.
Toprağın altındaki kalpler uyanıyor aşka.

Sen gülünce sevgilim,
Küllerimden doğuyorum her defasında,
bir annenin duası kabul oluyor semalarında
Aşk ile açılan ellerim ile bir kitaba dönüşüyor,
Bütün sayfalarımda sen varsın,
her cümlenin ilk harfi yine sen

Ve sen gülünce sevgilim,
dünya son kez güzelleşiyor sanki.
Zaman dursa da, ömür bitse de,
ben gülüşünde ölümsüzleşiyorum.

fon 1

10.09.2025 & Poyraz Can