Sen beni inandırdın Şiiri - Musa Musaoğlu

Bir gün geldiğinde adını unutacağımı sandım,
Mevsimler değişir,
İnsanlar gider,
Yaralar kabuk bağlar diye düşündüm.

Oysa ki bazı insanlar unutulmak için değil,
İnsanın içine yerleşmek için gelirmiş.
Bir dua gibi,
Bir çocukluk hatırası gibi,
Bir ömür boyu eksik kalacak bir cümle gibi…

Seni ilk gördüğüm gün değildi aslında,
Kalbimin sana yenildiği an.
Asıl yenilgim,
Bana baktığında gözlerinde kendime bir yuva bulduğum gündü.

Biliyorum ki aşk bazen yangın değildir,
Bütün şehirleri kül eden büyük felaketler gibi gelmez.
Bazen sessizce oturur insanın yanına,
Bir bardak çay buharında,
Bir akşamüstü gölgesinde,
Bir çift gözün derinliğinde büyür.

Ve ben seni öyle sevdim.

Ne şiirlerde anlatıldığı gibi fırtınalar kopararak,
Ne de geceleri duvarlara adını yazarak…

Ben seni,
Yarını düşünerek sevdim.
Saçlarına düşecek ilk akı düşünerek,
Birlikte yaşlanmanın ihtimalini düşünerek,
Kavga etsek bile vazgeçmeyecek kadar sevdim.

Çünkü anladım ki,
Sevmenin en yüksek hali çılgınlık değilmiş.
Bir insanı bütün kusurlarıyla görüp yine de yanında kalabilmekmiş.

O yüzdendir bir gün,
Sabahattin Ali’nin o naif cümlesi döküldü içimden:

“Sen beni inandırdın.
Seni seviyorum.
Deli gibi değil,
Gayet aklı başında seviyorum.”

İşte benim aşkım da buydu.

Gözlerini gökyüzü sanacak kadar kör değil,
Ama her baktığımda huzur bulacak kadar gerçek.

Sensiz yaşayamam diyecek kadar zayıf değil,
Ama seni hayatımda istediğimi söyleyecek kadar cesur.

Çünkü sevgi bazen bir yangın değil,
Bir limandır.

İnsan yorulunca döndüğü,
Kırılınca sığındığı,
Kaybolunca yönünü bulduğu bir liman…

Ve ben bütün ömrümün denizlerinde dolaştım.
Nice sahiller gördüm,
Nice yüzler geçti gözlerimin önünden.

Ama hiçbirinde
Senin yanında hissettiğim kadar evimde olmadım.

Eğer bir gün bana
“Beni ne kadar seviyorsun?” diye sorarsan,

Miktar söyleyemem.

Ama şunu söylerim:

Ben seni,
Bir heves gibi değil,
Bir ömür gibi sevdim.

Ve bu çağda bir insanın başka bir insana verebileceği
En büyük söz budur.