Sen Aşkı Tavaf Etmedin mi Hiç

Daha eşiğine adım atmadan
Günül Kabe'mi yıktın
Her yıkışını yetmişe çarptın

Çığlığıma kuşlar, soluğuma toprak doldu
Ciğerimi yolup, kapının önüne koydun
Verdiğim nefesi geri, çırpına çırpına
Bilmediğim adresinde bulup, aldım
Bana bu kabusu her yaşattığında
Yaşımı, yasımı yetmişe çarpıp
Saçımdaki akları çoğalttın

''Allah'a vuslata coştuğumda
Arkama dönüp
Bir de sana bakıyorum'' demiştim
İnsanın sevdiğine, sevdiklerine gözü arkada kalır

O gözler ki, cenneti seyrettiren kalbin pencereleri
Her buğulandığında, adının üstüne adını yazdırır
Bir çift yüz sayfasına aktarır
Vuslata mektuplarını, duayla Arş-ı Âlâ'ya ulaştırır
Aşka, okuma yazman yok mu senin?

Aşk Kabe'sini yedi kat dünyalık döndüm
Yedi veren sarmaşık gül olup örüldüm
İçin için yanan Gül'üm, aşka pervaneyim
Kefeni giyer, ruhumla ahirete gider gelirim...

Sen aşkı nasıl bu kadar hafife aldın
Enkazımın üstüne enkazlar yığıp
Boyumu bulutlara kadar uzattın
Gökten boşalırcasına ağlattın

Sen aşkı tavaf etmedin mi hiç?