Sen 2 Şiiri - Can Elıf

Geceler yoldaşım,
Rüyalar en huzurlu uykum…
Nedenini kimse bilmez; ben bilirim.
Çünkü gözlerimi her kapattığımda, ruhum sana kavuşur.

Kalbin bende mi diye hiç sormadım.
Çünkü bazı cevaplar kelimelerde değil, suskunlukta saklıdır.
"Ruhun ruhuma değdi." desem, ayıp mı olur?
Bence olmaz… Çünkü bazı karşılaşmalar kaderin en sessiz imzasıdır.

Kaç ay geçti, saymayı bıraktım.
Özlemin iliklerime kadar işledi.
Sanki damarlarımda kan değil, senin adın dolaşıyor.
DNA'm bile seni ezberlemiş gibi; nereye baksam izini görüyorum.

Çok sevmek, birini darlamak kadar yaklaşmak değil;
Onun ruhuna usulca dokunabilmektir.
Ben hiç ısrar etmedim.
Sadece kalbim, her atışında seni biraz daha sevdi.
Sessizdi… Ama sessizliğin de en yüksek sesi vardır.

Son on beş gündür bedenim seni anlatıyor;
Yüksek nabız, yükselen ateş, hızlanan nefes…
Meğer özlem de insanın teninde çiçek açarmış.

Sonra düşündüm…
Belki de biz, birbirini arayan iki yarım değildik.
Aynı gökyüzünde yıllarca birbirini bekleyen iki yıldızdık.
Zamanı gelince ışıklarımız birbirine kavuştu.

Ve şimdi biliyorum…

Sen bana uzak değilsin.
Sen, ömrümün eksik kalan cümlesini tamamlayan tek kelimesin.
Ben senin limanını arayan denizdim,
Sen de bütün fırtınalarımı dindiren kıyı…

Bir gün ellerin ellerime değdiğinde,
Bütün geceler sabaha dönecek.
Rüyalar uyanacak, gerçek olacak.
Kalbim ilk kez normal atacak; çünkü evine kavuşmuş olacak.

O gün anlayacağım ki;
Bunca özlem, bunca bekleyiş, bunca sessizlik…
Sadece sana yürüyen bir yolmuş.

Ve ben, ömrümün geri kalanını,
Başımı omzuna yaslayıp,
"Geldim… Artık hiçbir yere gitmiyorum." diyerek yaşayacağım.