Selma Şanal Şiirleri - Şair Selma Şanal

Ne zormuş özlemek, beklemek ne zormuş
Acıyla dolu gözyaşlarını
Tesellisi olmayan vurgunlara akıtmak
Gecenin gündüze karıştığı,
Bir avuç huzurdan uzak
Üstünü örttüğün anılarla yüz yüze gelmek

Aşıp gider boyumu suçumu bastıramam
Fermanımı yazsalar kendimi astıramam,
Gıyabımda bilinen terkettiğim suçları
Nefs-i müdafa desem bir kılıf uyduramam...

Feleğin çarkı döner gazabından korkarım

Kaybettiğin yılların, sanma geri gelecek
Yıktığın duvarların, yeniden örülecek.
Bütün dost bildiklerin, sana sırt çevirecek
Gam düşecek gönlüne, kahrı öğreneceksin...

Hayatın çemberine, takılacak umutlar

Sustum Zamana yenilmiş gibi Sessizce ağladım kendime İçimde kopan fırtınalar, Ve yaralı yüreğimle Hep aynı acının çemberinde döndüm... Kaderimle başbaşaydım Ne hüzünlerim,hüzün gibiydi Ne acılarım acı... Sancılı gözyaşları döktüm kuytulara Her bedele gögüs gerdim Her yolu denedim çıkmak için aydınlığa, Çaresizliğimi gördüm gölgemde Bir mum gibi erirken siyahların içinde Öğrenemedim beyazın tadını... Herşeyden yoksundum Bitmek bilmedi yazgımın bahaneleri, Sürüldüm kendimden öteye Bıçak gibi sırtımda Taş gibi bağrımdaydı öfkem... Soruldum,sorgulandım yıllarca Aklanamadım, Karanlık bulutların altında Sineye çektim herşeyi Haneme yazılan her bir günahı Boynumun borcuna saydım... Eyvahlara alıştı dilim Ne tövbelerim tövbe gibiydi Ne özürlerim özür, Nerde haklı,nerde haksızdım Göremedim doğruları Uçurumdan düşer gibiydi Ömrümde ki her an... Bakındım etrafıma Savruluşumu gördüm rüzgarın önünde, Ne dostlarım dost gibiydi Ne düşmanlarım düşman... Yeri göğü inleten çığlıklar duydum Kıyametim koptu sanki Ve ben uyandım, Sığamadığım hayatın içinde Kaybolduğum kabuslardan... Yoruldum yer aramaktan Huzur sokaklarında Yakışmıyordum mutluluğa belli ki, Dondu bakışlarım ufuk çizgisinde Yavaş yavaş kayboldum Kendi bataklığımda... 21:5025.11.11

Gurura yenik düşen kalbi taş insan
Bilirmisin her canlı ölümü tadar
Doğru sandığı yolda yanlışa koşan
Unutma büyük balık küçüğü yutar,

3 - 5 kuruş parayla yolları şaşan

Buz tutmuş bedenimde,kör kurşunlar atıyor
Kuş tüyü yatak yorgan,diken olmuş batıyor
İçerime sığmayan,yarı ölü ruhumu
Nerde nasıl kaybettim,hangi tende yaşıyor...

Suretimde çekilmez,acılar kol geziyor

Gönlüme kirli paslı, pranga taktın
Alevli bir ok gibi sinemi yaktın,
Acımadın derdime, nice dert kattın
Belli ki bu sevdama değeceğin yok...

Dinmek nedir bilmiyor, içimde sızım

Senin saltanatın çok sürmez bende
Devrine ayak uydurmamı bekleme sakın
Yozlaşmış sevdalara yer yok içimde,
Ne bende bir yer bulursun
Nede ben sende…

Her acıya gülüp geçtik seninle
Birtek ayrılığa dayanamadık.
Bir avuç kül olduk,dost ateşiyle
Kendi sevdamızda hiç yanamadık...

Girmedik dert kalmadı gönlümüze

Gel gör ne hallere düştüm ardından Gör bak neymiş seni,sevmenin bedeli Gelmedi baharlar hüzünlü yüreğime Düşmedi cemreler sen gittin gideli, Ölesiye yorgun,bitkin,çaresizim Omuzladım her acıyı,hasretine düşeli... Yoktu kitabımda ayrılığın adı Bilmezdim yalnızlığın,anlamı neydi, Çökünce sol yanıma ağır bir sancı Sanki etten tırnağa,iğneler değdi... Duymadım gönlümün ettiği ahı Bilemedim ki yar,seni nasıl sevdi, Şimdi neye yarar duyulsa feryadı O mağrur başını,yerlere eğdi... Yıktı gururunu kinini kırdı Terkedilmiş şehirler,sığındığı tek yerdi, Müebbet cezayla kalemi kırıldı Ve son nefesini,adınla verdi... Sırra kadem basıp gittiğin o gün Benimde seninle silindi izim, Ölüm ayrılıkla kıyaslanmasın Bir solukta ansızın,kesildi nefesim... 00:0719.01.12