Şehrin İnkar Saati Şiiri - Poyraz Can

Gece üç yine sevgilim...
Şehrin kendini inkâr ettiği saat.
Lambalar yorgun, kaldırımlar uykusuz,
insanlar kendi içlerine kapanmış.
Aynasızlar yine köşebaşında.
Elleri kelepçeli sevdalılar...
Karanlık, demini almış çay kıvamında.
Bir şey eksik gecenin saçlarından.
Biraz kokun, biraz gözlerin...

Kiimselere anlatamadığım düşlerimi
Caddeleri çıplak bir şehire anlatmak istiyorum.
Ruhum bedenime hep o vakitte yakışırdı.
Yokluğun, omurgama bağlanmış bir gölge gibi
Zamanı anlamak için saatlere bakmıyorum artık
Nabzım söylüyor kaç gündür seni beklediğimi.

Engin denizleri aşmayı beceremesem de
Benim de vardı kendime göre sevmelerim.
Kalbim sana bakarken kendi canına kast ederdi.
Bunu bir cümleye sığdırmak istemedim hiç.
Çünkü kalp dediğin,
Tek bir darbede anlaşılmıyor.
Yavaş yavaş ölüyor.

Gecenin içinden yürüdüm.
Şehrin vitrinlerinde yüzün çoğaldı.
aynı sokaklarda dönüp durdum.
Hiçbiri sana benzemiyordu.
Her camda başka bir ihtimal,
Her ihtimalde, içimde ölen başka sen

Aslında bu şehir insanı öldürmez,
Yavaş yavaş siler, önce sesini alır,
sonra hayallerini, en son da kimliğini.
Ama senin adın geçmedi kimsenin ağzından.
Çünkü, bu şehir seni tanımıyordu.
Ben her köşede, sana benzeyen bir yüz bıraktım.
Yanından geçtim, arkama bakmadım.
Bakarsam kalacaktım.
Ellerimi koynumda sakladım, sana dokunmadım.
Sanki dokunsam,her şey dağılacak gibiydi.
Ve ben kıyamazdım sana, buğday tenine,
soğuktan üşümüş ellerine...

Gece düşman gibi durmaksızın ilerledi.
Saat üçü de çoktan geçmişti.
Şehir kendini inkâr etmeyi sürdürdü,
Nefes aldım, verirken zorlandım.
İlk defa nefesimi tutmak istedim,
soluğum kesilinceye kadar.

Ayağa kalktım son kez,
Şafak yaklaşırken şehrin rengi değişti.
Geceyi bıraktım olduğum yerde,
sabahı almadım, üstüme.
Hayat yürümeye devam etse de
Ben kardelen gibi açıcaktım,
sana akan bir zamanın içinde.

01.01.2026 / 00:00
Poyraz Can