Şehrin İnkar Saati Şiiri - Poyraz Can

Gece üç, şehrin kendini inkâr ettiği saat.
Lambalar yorgun, kaldırımlar uykusuz,
insanlar kendi içlerine kapanmış.
Karanlık, yeni demini almış çay kıvamında.
Aynasızlar yine köşebaşında
Elleri kelepçeli sevdalılar...
Tam o saatlerde dışarı çıkardım;
kimselere anlatamadığımı,
Caddeleri çıplak bir şehire anlatmak için.
Çünkü, ruhum bedenime hep o vakitte yakışırdı.
Yokluğun, omurgama bağlanmış bir gölge gibi
Nereye gitsem hep arkamda beliriyordu.
Zamanı anlamak için saatlere bakmıyorum artık
Nabzım söylüyor kaç gündür seni beklediğimi.

Engin denizleri aşmayı beceremesem de
Benim de vardı kendime göre sevmelerim.
Kalbim sana bakarken kendi canına kast ederdi.
Bunu bir cümleye sığdırmak istemedim hiç.
Çünkü kalp dediğin,
Tek bir darbede anlaşılmıyor.
Uzun uzun susmak istiyor,
insanı içine çeken bir sessizlikle.
Gecenin içinden yürüdüm.
Adımlarım benden önce gidiyordu,
ben arkalarından bakıyordum.
Bir insan kendini böyle kaybeder işte,
ne aradığını bilmeden,
aynı sokaklara dönüp, durarak...

Şehrin vitrinlerinde yüzüm çoğaldı.
Hiçbiri bana benzemiyordu.
Her camda başka bir ihtimal,
Hiçbirinde sen yoktun.
Aslında bu şehir insanı öldürmez,
Yavaş yavaş siler, önce sesini alır,
sonra hayallerini, en son da seni.
Ama senin adın geçmedi kimsenin ağzından.
Çünkü, bu şehir seni tanımıyordu.
Ben her köşede, sana benzeyen bir yüz bıraktım.
Yanından geçtim, arkama bakmadım.
Bakarsam kalacaktım.
Ellerimi ceplerime sakladım,
Sana dokunmadım
Sanki dokunsam,her şey dağılacak gibiydi.
Ve ben kıyamazdım sana, buğday tenine,
soğuktan üşümüş ellerine, gece saçlarına...

Gece düşman gibi durmaksızın ilerledi.
Saat üçü de çoktan geçmişti.
Şehir kendini inkâr etmeyi sürdürdü,
Nefes aldım, verirken zorlandım.
İlk defa nefesimi tutmak istedim,
Soluğum kesilinceye kadar.
Ayağa kalktım yürüdüm bir sonsuzluğa.
Şafak yaklaşırken şehrin rengi değişti.
Ben değişmedim,
Geceden kalma bir adamdım artık.
Ne döndüm, ne kaldım.
Geceyi bıraktım olduğum yerde,
sabahı almadım, üstüme
Hayat yürümeye devam etse de
Ben kardelen gibi açıcaktım,
sana akan bir zamanın içinde.

01.01.2026 / 00:00
Poyraz Can