Şehit Olsam Şiiri - Kara Çocuk 3

Şehit olsam,
Ardından ağlayan sevdiklerim...
Koksa toprağım al bayrak,
Memleket havasında.
Düşse göğsüme bir hilal,
Yıldızlar örtse kefenimi usulca.
Ne gam kalır geride, ne yarım bir sızı,
Yalnızca dilsiz bir yankı kalır bozkırda;

​Bir de babamın yutkunup da içine gömdüğü o taş sükût,
Anamın tülbendine sardığı, toprağa düşen o sessiz feryat...
Kitap sayfalarında çaresini aradığım onca dert yarım kalsa;
Şifa dağıtmaya yeminli ellerim, kendi kanımla bulsa mutlak devayı.
Kırılsa bağlamamın göğsü, mızrap düşse, sussa o yanık teller,
Şu fani dünyanın bütün eksik kalmış, yetim hevesleri,
Benim o son nefesimle, vatan toprağının şefkatinde ebediyen tamamlansa.

​Şehit olsam diyorum...
Bırakıp ardımda kelimelere hapsettiğim o dilsiz çıkmaz sokakları,
Kimsenin sığamadığı, kapısına kilit vurduğum o ağır viraneyi.
Bir başkasını asla sevemediğim, hep sızlayan o sol yanım,
Bir kurşunun kızıl ve amansız merhemiyle dincelse nihayet.
Uyanamadığım o sabahlar, kimseyle yürümediğim o dar yollar,
Ve altı çizilip de yaşanmamış ne kadar ulu rüyam varsa;
Hepsi cennetin serin kapılarında, şehadet beratıyla bana sunulsa.

​Siz ağlamayın mezarımın başında, başınız dik, alnınız ak durun.
Bilin ki ben;
İlmin aciz, şiirin dilsiz, kelimelerin çaresiz kaldığı bu boğucu dünyadan,
Göğsümü memleketin o sarsılmaz, o ulu secdesine yatırdım.
Alnımda açılan o mukaddes mühürle gülümsüyorum şimdi sizlere.
Zemzeme'nin son şiiri toprağa kanla yazıldı, bırakın mısralar burada bitsin...
Benim gençliğim, benim yokluğum; bir memleketin ebedi varlığına feda olsun.