Şehir Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Her yanda dolu fütursuz insanlar,
Görüntü kibar, kaba halleri var.
Kaldırımlar zaten yapılmış yalandan dar,
Yetmezmiş ki bir de kaldırımda arabalar.

Bazen koşamazsın, yollarda tuzak var,
Adımlar titrer, gönlüm kaygılarla sarar.
AVM’ler dolu, ışıklar göz kamaştırır,
İçeride ses, kalabalık yürek daraltır.

Dükkanlar parlak, her raf bir tuzak sanki,
Alışveriş telaşı ruhumu sarar, yakar.
Köşe başlarında duran ansızın bir yabancı,
Bakışlarıyla sorar: “Nereye koşar bu hayat?”

Gece iner şehre, neon ışıkları parlar,
Her camdan bir dünya ama içi boş durur.
Bir ben varım yalnız, kalabalığın içinde,
Gölge gibi sürüklenir, adımlarımı duyurur.

Her adım bir fısıltı, her köşe bir sır taşır,
Yalnız şehirde kaybolmuş, gönlüm taş gibi sert.
Bütün yollar birleşir sonunda bir çığlıkta,
Sessiz çığlıkta kaybolur, şehirde ben bir iz bırakır.

2025