Seherin Eşiğinde Şiiri - Seyrani Göl

Gece,
sadece bir perde değildi;
örtülmüş hakikatin nefes aldığı vakitti.
Zaman çözündü, isimler sustu,
ben denilen kabuk çatladı.

Yıldızlar sayılmazdı artık,
her biri bir mertebenin gözüydü.
Ay, nurunu sakladı,
emanetin ağırlığını öğretti:
Görünen, görünen değil;
yansıyan, kaynağına mahkûmdu.

Âlemler cem oldu bir anda,
kesret diz çöktü vahdete.
Taş, susarak zikretti;
rüzgâr, esmâyı dolaştırdı.
Ben sandığım gölge
adını unuttu o eşikte.

Canlanma dedikleri
bir diriliş değil,
ölümün içinden geçişti.
Kül, kendini inkâr edince
ateş sırra dönüştü.
Yanmak bitti, kalmak başladı.

Sonra seher,
emir gibi yürüdü ufka.
Gün doğusu
ışığın gelişi değildi;
perdenin kaldırılışıydı.
Doğan güneş değil,
benden arınmış özdü.
S.GÖL