Şefin Vanilin Faciası Şiiri - Hamiye Gül

Kırk yıla yaklaşan mutfak serüvenimde
Hamurun dilini, elmanın sabrını,
Ateşin huyunu öğrendim sanırdım.

Ölçüler ezberimdeydi,
Teraziler sadece dekor.
Her pay, ezberlenmiş bir şarkı;
Kusursuz, tanıdık, güvenli…

Bu kez
Mutfakta başka bir şey vardı—
Müzik atmosferi.

Ritmi yükseldikçe kalbim hızlandı,
Ellerim tariften koptu,
Kabartma tozu yerine
Vanilinleri boca ettim kaderine.

Fırın çoktan kapanmıştı.
Saat tik tak işliyor…
Çevik bir hareketle açtım kapağı.

Tarçın serptim zamansız,
Limon rendeledim tereddütsüz,
Üzüm attım buğday gerdanına,
Havuçla süsledim yanaklarını.

Beşinci dakikada
Şef değil artık,
Bir ressam gibi
Tuvali resmediyordum.

Otuz sekiz yılın disiplini
Çözülürken döktüğüm terle,
Fırının içinde kabarmayan
Elmalı pay değil—
Bir anın taşkınlığıydı.

Şimdi bekliyorum.
Ne çıkacak bilmiyorum.
Yenmeyecek olabilir…
Belki enfes, kıtır kıtır çıkacak.

Deneyimin suçu değildi.
Müziğin suçu değildi.
Elmalı payın gözelerinden
Ben suçluydum.