Sefer Keskin Şiirleri - Şair Sefer Keskin

Yine mevsim sonbahar
Bağa girmenin zamanımı?
Ömürden geçti onca bahar.
Gülü dermenin zamanımı?

Vakit yine çok geç

Üşüyorum...
En çokta umutlarım donuyor
Ona üşüyorum...
Oysa Dünya duyarken sesimi
Vefasızlar duymuyor
Ona üşüyorum...

Sen istedin...
Sen istedin...
Bana yakın olmayı
Sen istedin...
Oysa ben...
Çok uzaktan sevmiştim seni.

Giderken, en çok sana üzüldüm.
Hayır hayır sadece sana üzüldüm.
Çünkü,beni üzmeyen tek sen vardın.
Tek sen anladın.
Tek sen sormadın,benim gibi.
Tek sen sorgulamadın,satır arasındaki aşklarımı sevgilerimi.

Üzülme...
Bu ilk değil, belki son'da olmayacak.
Böyle habersiz kaybolmalarına alıştım artık.
Her defasında ben bir can yitiriyorum ama,sen yinede üzülme.
Üzülme, beni bu sevdanın ateşinde yanık bıraktığına.
Üzülme,beni bu dünyada tek başına bıraktığına.

Bir vapur kalktı deminden
İçinde kimleri gördüm
Martıların yüzdürdüğü
Bir vapur kalktı deminden

Bir vapur kalktı deminden

VEDA

Şimdi senin çok işlerin var
Araya bir veda giremem
Ben de pek iyi değilim hani
Sana böyle veda edemem...

Ömrümde bir çiçek sevdim
Şunun açtığı yere bak
Hadi kokla koklayabirsen
Şu çiçeğin zulmüne bak...

Uçurumda açan çiçek

Usulca çık git dünyamdan,
Kendini hiç yorma
Ulu orta yerlerde karşıma çıkmayasın
Yaram kurşun yarasından beter,
Birde sen kurşun sıkma yasın
Nasıl olsa ölüm var,

Sevmek...
Yüzünde güller açmaktır...
Etrafına güller saçmaktır sevmek...
Türkü söylemek,söyletmektir sevmek...

Sevmek...