Şebnem Rüzgarları Şiiri - Ayşe Uçar

hüzünlenince
bulutlanan bir havaya benzerdi gümüşi gözlerin
en güzel bakışını aşka saklardın
her bakışın ayrı bir dünya ayrı bir cennetti
gönül telini titreten
a r t ı k
hangi kavuşma anlatır güneşin doğuşunu
hangi veda kıyımıdır gecenin şimşeklerini çeken
koca bir yalansa bu yaşadıklarımız
aşkın varlığını kirleten

aramızda tükenen gül mevsiminden
geriye ne kalacak ?
ellerimizde koca bir gönül yorgunluğundan
adımlarımızdaysa çöl yangınlığından
b-aşka

gecenin ve gündüzün karamsar ambiyasını
değiştirecek ne kaldı ?

bundan sonra toprağa düşen
ancak bir yıldız kanamasıdır dillerimiz
mermer bir levhanın donukluğundaki yazıların
soğukluğu gibi çarpacak
acı gerçekler yüzümüze

aşk dediğimiz yalanı
terkettiğimiz yerden alıp hangi rüzgârlar sırtlanacak üzerine
vedası bile eksik bir aşkın çürük tohumlarını
hangi karıncalar yiyecek

o y s a
öyle güzel sevmiştik ki bir zamanlar

şimdiyse
unutmanın ve unutulmanın kuru gazellerini
hatırası silik aynalardan çekip alacak şebnem rüzgârları
gözlerini kırpmadan savuracaklar
akıntısı taşkın gür nehirlere

1082026.03:55