Sayısız Mana Şiiri - Kasım Kobakçı

Sayısız manayı taşır heceler,
Karanlık uykuyu böler geceler,
Çözüme kavuşur zor bilmeceler,
Fikir deryasında coşup taşarlar,
Aydınlık sabaha doğru koşarlar.
*
Sayfalar dolusu yanar ateşler,
Kalemi tutar o candan kardeşler,
Gökyüzü altında doğsun güneşler,
Karanlık perdeyi yırtıp açarlar,
Etrafa neşeyle ışık saçarlar.
*
Hafıza içinde sonsuz bilgiler,
Düşünce resmini sundu sergiler,
Kağıdın bağrına düştü çizgiler,
Güzellik yönüne dönüp bakarlar,
Yürekler içine sevgi yakarlar.
*
Mürekkep damlası koca bir deniz,
Cümleler içinde saklandı o giz,
Yazılan destanda silinmez bir iz,
Adalet yolunda dimdik dururlar,
Yarınlar namına hayal kurarlar.
*
Kağıtlar savrulup eser sert yeller,
Nağmeler mırıldar gerilmiş teller,
Yaratır şaheser hünerli eller,
Doğrunun peşinde izi soranlar,
Anlamlar uğruna zihni yoranlar.
*
Yükseldi dünyadan yankılı sesler,
Yıkıldı aniden demir kafesler,
Yazıya döküldü bitmez hevesler,
İlmin kovanına petek katarlar,
Defterin koynunda sessiz yatarlar.
*
Hikaye anlatsın o geçen günler,
Satırlar toplanıp olsun düğünler,
Unutulup gitsin silinen dünler,
Kötünün yüzüne mühür vuranlar,
Zalimin çarkını tutup kıranlar.
*
Meyveler verecek dikilen bağlar,
Kelime nehrinde coşacak çağlar,
Cümleler devrilip yıkıldı dağlar,
Engin ovalara doğru uçarlar,
Esaret yurdundan çıkıp kaçarlar.