Savruldu Yıllar Şiiri - Kasım Kobakçı

Esen rüzgarlarda savruldu yıllar,
İçimde çağlıyor coşkun pınarlar,
Uçsuz bucaksızdır dilsiz diyarlar,
Ağır ağır çöker yere bu beden,
Derdini gizlice çeker bu beden.
*
Gökyüzü mavidir toprak çok serin,
İçimde yaralar kanıyor derin,
Meçhule uzanan yolları verin,
Acıyla yoğruldu her bir hücresi,
Duyulmaz kimseden feryadı sesi.
*
Baharlar tükendi kışlara döndüm,
Bir alev misali yandım da söndüm,
Aynalar önünde kendimi gömdüm,
Titreyen ellerim tutmuyor artık,
Şu yorgun gömleğim sökük ve yırtık.
*
Geçmişin izleri durur yüzümde,
Hasretin ateşi tüter közümde,
Yalanlar kalmadı artık sözümde,
Vurulan zinciri kırar bu beden,
Yeniden ayağa kalkar bu beden.
*
Dağların başından duman eksilmez,
Akan gözyaşlarım asla silinmez,
Gittiğim yolların sonu bilinmez,
Her nefes alışta canı sızlıyor,
Uzak ufukları her an gözlüyor.
*
Yağmurlar yağdıkça ıslanır tenim,
Bilmem ki bu dertte nedir nedenim,
Toprakla buluşur yorgun bedenim,
Sararan yapraklar gibi dökülür,
Göğsümden umutlar tek tek sökülür.
*
Geceler boyunca yıldıza baktım,
İçime dert olan gemiler yaktım,
Hayat sularında çağlayıp aktım,
Sükunet içinde susar bu beden,
Yılların kahrını kusar bu beden.
*
Güneşin doğuşu umutlar saçar,
Ağaçlar dallarda çiçekler açar,
Gönlümün kuşu da göklerde uçar,
Yeniden canlanır kalkar bu beden,
Dünyaya sevgiyle bakar bu beden.