Savaşın Ateşi Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Cemreler düştü gönlümüze,
bahar gelirken kanla yazıldı,
insanlar ölür üst üste,
çiçek açmadan soldu yazgı.

Gökyüzünde kor ateşler,
füzeler yarar geceyi,
kekiklerin, kardelenlerin
böğrüne düşer insan gölgesi.

Böğrümüzden dökülür insanlık,
avuçlarımızdan akar zaman,
bu hengame nereye kadar,
hangi uçurumdur bu son meydan?

Kuşlar kaçışır buhardan,
leylek yuva bulamaz artık,
ebabil bile suskun şehirde,
göğe düşmüş kara bir yazıt.

Karga ordusu kaplar semayı,
güneşin önüne perde olur,
kaostan sofra kurulmaz asla,
yeryüzü sessizce savrulur.

Haritalarda kan ve gözyaşı,
vahşet konuşur dillerde,
selam kaybolmuş uzak diyarda,
cemre düşmez olmuş yerlere.

Toprak bile sinmiş korkuya,
yeşil dirilemez küllerden,
sular yolunu kaybetmiş artık,
deniz çağırır uzaklardan.

Gemiler ateş topu olmuş,
yaklaşanı yutan bir alev,
bahar kalmış başka yıllara,
özlemi sürgünde bir heves.

İşte insanlığın mirası,
acıyla yazılmış bir kitap,
medeniyet dedikleri şey mi,
yıkımın ardında kalan hesap…