Satır satır ben yazdim Şiiri - Yaren Atalar

Ah yar ,Seni satır satır ,harf harf ben yazdım,
Bir cümlenin orta yerine koydum adını.
Her harfine bir yalnızlık giydirdim,
Bir düş kırıklığı sardım ucuna.
Bir virgülden sonra
Kendimi sustum çoğu zaman…
noktayı ise
Hiç koyamadım ardına.

Sen değil…
Başkaları okuyacak bunları.
Kimisi şiir diye geçecek üstünden,
Kimisi içini çekecek belki,
Ama hiçbiri
Benim içime çektiğim sen olmayacak.

Ben seni
Bir sigaranın ucunda aramadım,
Ben seni
İçime çekip
Bir ömrü boğazıma dizerek sevdim.
Bir adım atamadım sana,
Ama içimde bin şehir yıkıldı her sesinde.
Ve sen hiç duymadın
O enkaz altında nasıl kaldığımı.

Yar…
Ben seni anlatmadım kimseye,
Çünkü anlatmak,
Senin olmadığın bir dünyada
Seni harcamaktı.
Ben seni
Dilime değmesin diye
Yutkundum geceler boyu.

Beklemek…
Sana has bir sabırdı içimde.
Gelişini değil,
Gelmeyişini taşıdım omzumda.
Adını duymak değil,
Duymamayı öğrenmekti esas acı.
Ve ben acıyı çok güzel ezberledim.

Şimdi her satırın başı sensin,
Ama sonu hep ben.
Yarısı senden kalan bir hikâyenin,
Yarısı tamamlanmamış bir cümlenin
Yalnızca susan tarafıyım.
Ben sustum,
Ama içimde hâlâ yankılanıyor
Sesinin hiç söylenmemiş hâli.

Sana yazdıklarımı
Herkes okuyor.
Adımı biliyorlar,
Ama kime seslendiğimi bilmiyor kimse.
Ben seni,
Yaralı bir kelimenin içinde sakladım.
Kimse dokunmasın diye
Kendimden bile kaçırdım bazen.

Sen sanıyorsun ki geçti…
Oysa ben hâlâ senden kalan susuşları yaşıyorum.
Sen unuttun sandın,
Ben unutamadığımı bile unuttum.
Senin bir bakışla çekip gittiğin yerde
Ben hâlâ gölgene çarpıp düşüyorum.
Geçti diyorsun ya…
Asıl ben, geçemiyorum senden.
Adım sende kalmadı belki,
Ama ben sende kaldım Yar.
Çıkamıyorum içinden.
Çünkü sen gideli,
Ben hiç olduğum yerden kıpırdamadım.

Ve biliyor musun…
Ben seni hep
"Belki bir gün okur" diye yazdım.
Ama o "bir gün" hiç olmadı.
Yazdıkça çoğaldım,
Ama bir tek sana eksildim.

Seni satır satır ben yazdım Yar…
Ama her satırda biraz daha
Kendimi gömdüm.
Şiirlerime değil,
Yokluğuna mezar yaptım kendimi.

Ve şimdi herkes okuyor seni…
Her satırı tek tek ezberliyorlar belki,
Ama kimse bilmiyor
O harflerin kaç tanesinin
Sana seslenip geri dönmediğini.

Hiçbiri anlamıyor,
Ben seni nasıl sustum bu sayfalarda.
Ben seni nasıl gömdüm
Cümlelerin arasına…
Bir dua gibi içime çekip
Nasıl sessizce vazgeçtim sesinden.

Okuyorlar Yar…
Ama seni değil,
Beni yakıyor her biri.
Çünkü hiçbir satır
Sana ulaşmadı.
Hiçbir kelime,
Senin gözlerine değmedi.
Ve ben,
Sana yazdıklarımı
Sana okutamadan
Bitiyorum içimden.

Bir ömrü senin için kaleme aldım,
Ama son satırda bile
Adını okuyacak olan
Yine sen olmayacaksın.
Çık gel ALLAH için