Şaşıyor Şiiri - Celaleddin Çınar

Yine yıldızsız, suskun, yine solgun geceler
Bir parkta yapayalnız şimdi içim üşüyor
Tek suçlu benim şimdi, kalbim bunu heceler.
Uykusuzum yorgunum başım öne düşüyor

Çare diye tutarım elimdeki dalları
Sırtımda taşıyorum tükenmeyen yılları
Her gece arşınlarım kaldırımsız yolları
Gölgelerim uzuyor sokakları aşıyor

Ne diye geziyorum bu tenha sokaklarda
Kim bilir kimler uyur bu ulu konaklarda
Ben beni arıyorum yolcusuz duraklarda
Tarifesi belirsiz otobüsler geçiyor

İçimde ince sızı fersiz oldu gözlerim
Yürümekten yoruldu iki büklüm dizlerim
Ben her gece hayalde aynı düşü izlerim.
Ölüm yok rüyalarda ölenler de yaşıyor.

Gün doğmadan sabaha adımlar eve doğru
Minareden duyuldu uyandıran o çağrı
Etlerim dökülüyor kemiklerimde ağrı
Yaşıyor mu bu beden kendisi de şaşıyor