Sarayda Çıkış 2 Şiiri - Nimet Öner

Saraydan Çıkış 2

Kapı ağır ağır açıldı.
Yıllardır aynı taşlara basan
ince adımlar
son kez mermer avluya değdi.
Gökyüzü
o sabah biraz daha sessizdi.
Sanki şehir
nefesini tutmuş
bir vedayı izliyordu.
Kadın durdu.
Arkasında
yüksek duvarlar,
altın işlemeli kapılar,
ve geçmişin yankıları vardı.
Bir saray
bir ömür
bir tarih.
Hepsi
bir kapının ardında kaldı.
arkasına dönmedi.
kadınlar çocukken
gitmeyi öğrenirler
Hem de
başlarını eğmeden.
Rüzgâr
ince bir tül gibi geçti yüzünden.
Bir an
gözlerini kapadı.
Belki çocukluğunu gördü.
Belki sarayın eski kahkahalarını.
Belki de
duvarlara sinmiş hatıraları.
Sonra gözlerini açtı.
Önünde
uzun bir yol vardı.
Bilinmeyen şehirler
yabancı diller
ve sürgün.
kimse fark etmedi
O kadın
saraydan çıkarken
tahtını bırakmadı.
kadınlar,
tahtlarını sırtlarında değil duruşlarında,
Taçlarını başlarında değil,
yüreklerinde taşırlar.
Ve o gün
saray kapısından çıkan kadın
aslında bir şey kaybetmedi.
O sadece
kaderinin yeni sayfasını açtı.