Sar Günlerini Şiiri - Kasım Kobakçı

Sar günlerini ve bırak avuçlarını,
Taşır seni, şefkatli devran.
Kimsesiz sabahlar, manolya gibi tüter,
Ve şimdi, gülersin yüzüne Mayıs'ın.
*
Severken, güneşi pencereleri,
Doğrulmuş, körpe fidanların,
Hayaller, senliğin zenginliğini serer,
Gülüyor, özümüze mühürlediğimiz sevdamız.
*
Belki biraz daha, sabır kalsaydı,
Ah cancağızım,
Ekebilmek için tohumları,
Yenilerin kıyısına.
*
Yönetememenin telaşıyla varlığını,
Bakışlarının merhabası, düşüyor fikrime,
Göğsüme filizlenen,
Dizlerimde sürmemiş ve acemi onarımların çabaları.
*
Çözülüyor zihnimde,
Bal şerbetiyle dillenen, cümlelerim,
Gençliğimden gelen, özgürlüklerle,
Konuşan yarınım.
*
Telafi taşır kader,
Her doğan şafağa,
Ah kader,
Bir ışık yalnızca,
Daha bir ışık doğsaydı,
Yürümek için yoldan.
*
Sakla nefesini ve duy sesini,
Bekler seni, o kutlu an.
Karanlık kuyular, gökyüzü gibi parlar,
Ve sonunda, tutarsın elinden inancın.