Şapka Şiiri - Hülya Kırklaroğlu

Koca bir boşluk var içimde; alabildiğine uçurum, düşüyorum düşüyorum bir türlü ayağım yere değmiyor, ne garip değil mi Sevgili Günlüğüm✍🏻 Yer çekiminin olmadığı bir uçurumda düşüşte olmak.
Öyle hissettiğim günlerden bir gün daha koy kenara.
Gözümden bir damla yaş geldi az önce. Öfkelendim, çok kırgındım ama kime? Ya da kimsesizliğe mi?
Canına yandığımın dünyasında güçlü kadın olmaktan nefret edecek hâle geldim inanabiliyor musun…
Belki de tüm bunlar senin yüzünden olabilir.
Sen varsın diye kimseye fırsat vermiyor olabilirim.
Evet evet kesin hepsi tüm bunlar senin suçun.
İri gözlerine baka baka bunları yüzüne haykırıyorum.
Ya beni dürte dürte kaldırmayacaktın az evvel gözlerimden uyku akarken yataktan; ya da tüm bu suçlamalara sessiz kalacaksın!

Her şey deli saçması. Bu dünya, sevmeler, savaşlar,varmış gibi barışlar, sanal alemler… Gözlerini aynadan başka yerlere çevirdiğin her şey geçmişin gölge oyunu. Tümüyle yalanın içinde cambazlar gibiyiz.
Ne söylediğimi ya da ne söylemeye çalıştığımı şu an ben de bilmiyorum.

Belki de biliyorum ama bilmek istemiyorum demek kolayıma geliyorda olabilir “da” ayrı mı yazılıyordu burada?
Ne önemi var, şimdi şu an elimde kalem varken,
da’yı ayırsam ne birleştirsem ne?

Efendim?
Yok yok yanına gelemem, eğilemem de bugün kulağıma fısıldama istemiyorum, canım burnumda. Renk körü boğaların kırmızıyı sanki seçiyormuş gibi kızdırılması gibi bir hal içindeyim. Kımıldasan sitemi yersin, otur oturduğun yerde!

Ne söyleyeceksen üşenme de eline kalem al bir tane de defter, zahmet olmazsa benim gibi dök içini.
Sitemde edebilirsin, meselâ Hülya tüm bu cümleleri hak edecek ne yapmış olabilirim diye sorular da sorabilirsin…Tabii yüreğin yerse. Senin yerinde olsam susup yazılanları anlamaya çalışır, bir adım daha gidip yazarı hissetmeye çalışırdım, ama tabii ben olsam diyorum. Seni bilmem, üstün körü okuyacaksan kapat ışıkları çok uykun gelmiş hadi tati tati eee eee eee…

Gece gece hayra karşı…
Hayatımın en güzel aylarından birini geçirirken bu cümleler nereden çıktı değil mi? Kader, kısmet!

Uyku izin verir mi ki yazayım?
Hayatta her şey düzen içinde derler, uyku sırasını kaleme verir mi?

Önceleri yer değiştirirlerdi uykuyla, kalem,uzun zamandır kimse kimseye yerini vermiyor işte. Ne uyku kalemi buyur ediyor. Ne de kalem uykuyu… Bunlarda insanlaştı ne komik bir yer oldu burası alabildiğine şapkacı dükkanı… Beğendiğini çıkar, tak aynaya bak.

1. bölüm