Şapka 2 Şiiri - Hülya Kırklaroğlu

Öyle kolay kolay gözümden yaş gelmezdi; belli ki çok kırgındım. Ama kime? Veya neye?

Gece gece tak takk taakkkk diye kalın tonda bir ses yataktan fırlattı beni 3.5 saat önce…

Bina oldukça güvenli, giren, çıkan belli.
Peki, ışıkları tümüyle kapattığım bu koca evde ses nereden geliyordu?

Öyle üstün körü değil çok ama çok uykum vardı ne de olsa yol yorgunuydum…

Peki bu ses!!!

Işıkları yaktım. Bizler çoğaldıkça çoğalır, sonrada yalnız kalan varlıklarız biliyor muydun bunu Sevgili Günlüğüm✍🏻
Yazdıkça sakinleşiyor muyum ne ? Nerde ilk satırlardaki öfke?

Gönderdik yıldızlara birazda onlarda düşünsün değil mi ama canım?

Niye mi yıldızlara gönderdim?

Sana da yaranılmıyor…

Yıldız demişken:

Bak şimdi gördüğümüz o parlak yıldızlar varya hehh işte onların bir çoğu çok çok uzuuunnnn seneler önce sönmüş ama ışıkları bize geliyormuş.
Bilimsel açıklamalar yapamayacağım şimdi yüzeysel tut aklında şekerim.

Görüyor musun, şimdi yani olaya bak, konudan konuya atlayacağım ana velev ki yıldızları yön tayin edip yola koyulsak, yolun ortasında sönüverse o yıldız mazallah…

Sen sen ol gönül gözünden başkasını ışık edinme emi… Hani yazar burada ne demiş, ne anlatmaya çalışıyoru da pek dert etme!

Senin böyle derin dertlerin hiç olmadı biliyorum. Bazen özeniyor muyum ne senin yerine… Ya da beni de seni sevdiğim gibi bir sevenim olsaydı, seninle yer değiştirme fikri gelmezdi aklıma… Amannn ne bileyim işte öylesine yazıyorum bu satırları.

Özlemişim ama seni… Vallahi özlemişim…Seninle birlikte kağıdın kokusunu, kalemin açılan ucunu da çok özlemişim.
Her şeyde bir hayır vardır derler.

Takk sesi beni sana getirdi bak görüyorsun değil mi? Kavuştuk iki sevgili gibi…

Konuyu dağıttık dur dur!

Gezindim evde kısık bir tak sesi daha… Mutfağa gittim üst katımdaki komşularda kibar insanlar ana oğul ses yok seda yok bizim evimiz gibi.. Ola ki misafir gelirde bir şey düşer yere onun sesi miydi derken, kulağımın dibinde koca dolu dolu bir taakk sesi daha… Ayyy kalbimi ultrason olsa da görsen nasıl çarptı. Ah canım kalbim ahhh…
Meğer buzdolabından geliyormuş o ses…

Nasıl korktum, öfkelendim, çok incindim yalnızlık kavramına… Hani o yalnızlığıyla yere göğe sığmayan ben var ya o ben… Ne hikmetse o yanım birden süt dökmüş kedi gibi fare deliğine saklanmış gibiydi…

Niye yalnızım ki ben derken buldum kendimi!!
Ben bu işlerle uğraşmak zorunda mıyım?

Canına yandığımın iki günlük dünyasında gecenin bir vakti ıhhh ıhhh bu içi dolu buzdolabını bir sağdan, bir soldan niye ben çekiyorum ki derken buruk bir gülümseme geldi yüzüme…

Gülümsemeye dedim ki; şimdi sırası mı şaplağı yiyeceksin gece gece halime bakk…

Sonra, prizleri buzdolabı arkasına gömen elektrikçilere mi söylenmedim…

Niye sağa veya sola yapmayıpta arka duvara yapmışlar derken ağzıma geleni söyledim inan Sevgili Günlüğüm✍🏻🤦🏻‍♀️

En son sola çevirirken içi dolu buzdolabını bulaşık makinesine çarptırdım mı… Ahh gitti güzelim bulaşık makinesinin kenarı derken kalbim çok kırıktı… Kırıklığı canımı acıttıda oradan hissedebildim…

Sonuç olarak, Çanakkaleden dün gece dönmüştüm ve sabahı kahvaltı için yeşillikler almıştım en çokta dereotu ve maydanoz için kederliyim…

Sabahı dar bekliyorum, koşa koşa gidip yeni bir buzdolabı alacağım…

Efendim?
Servis mi çağırayım?

Yok anam yok, bu takırtı pek hayra alamet değil.
Bi duymuştum birinin evi buzdolabından yanmıştı, Allah korusun…

Servis yapsa da aynı dolap evde olduğu müddetçe gece hoplatır beni yataktan!

Böyleyken böyle Sevgili Günlüğüm✍🏻
Hemen getirirler mi alacağım buzdolabını?
Getirseler de 24 saat boş çalıştırmakta lazım…

Oyy oyyy Çanakkaleden aldığım peynir helvalarım, nerde eski muhitimdeki komşularım olsa burada ne dereotunu ne de peynir helvasını düşünürdüm…

Bir mesajla koşuverirlerdi yardıma, ama işte ama…