Sanal Kafes Şiiri - Zafer Unsal 2

SANAL KAFES
Gülmeyi de unuttu insanlık, ağlamayı da,
Toplamayı da, çarpmayı da, sağlamayı da.
Konuşmayı da unuttuk, iki kelimeyi birbirine bağlamayı da;
Hayvanlar özgür, insanlar teslim etmiş beynini yapay bir zekaya,
Sanal bir kafes içine kendi kendini hapis etmiş insanlık.

Herkes sanal alemde, kaçırmaz kimse hiçbir canlı yayını,
Sanal alemde yakalar yasak aşkı ile eniştesini kayını.
Şaşırma sakın, görürsen bir başka isimde TikTok'ta dayını,
Attığın jetonlar geri gelmez, keser TikTok yüzde kırk payını...
Sanal bir kafes içine kendi kendini hapis etmiş insanlık.

Ne aşkların var ne o eski tadı, ne eski dokusu,
Ne de yemeklerden geliyor bir lezzet kokusu.
İnsanlarda ego, gıybet, kin, kibir kucak dolusu;
Kalmamış kimsede bir tutam ne bir sevgi ne de Allah korkusu.
Sanal bir kafes içine kendi kendini hapis etmiş insanlık.

Artık her şey kolay; erkeklerin hepsi ya Ferhat olmuş ya Kerem,
Kadınlar bir efekt ile bir gün Şirin oluyor bir gün Aslı.
Herkes sıkılır olmuş birbirinden;
Kerem Şirin'e aşık olmuş, Ferhat'a kızmış, kaçırmış Aslı'yı...
Sanal bir odaya kendi kendini hapis etmiş insanlık.

Herkes şair olmuş, herkes yazar,
Basar tuşa, iki dakikada yapay zeka ile ya şiir yazar ya roman yazar.
Kalmadı ne duygu ne samimiyet, kayboluyor her şey azar azar,
Sanal alemde satılır her şey, sosyal medya olmuş koca bir pazar,
Yapay zekaya teslim etmiş aklını, düşünemiyor hiçbir şey artık insanlık...