Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kızmamalısın bana gittiğim için
Hatta mutlu bile olabilirsin
Yok, yok başka bir sevgiye değil benim gidişim
Gidişim sadece gönlünün açıl-a-maz kapısında
Dilenmekliğime son verişimdir; bilmelisin
Hatta kıymetini bilip özgürlüğünün
Hayata şöyle sımsıcak gülmelisin
...hayata gülümseyen aslında kendine gülümsemekte ve tebessüm etmektedir...tebessüm ise müminin sadakasıdır...şiirinize tebrikler efendim saygılarımı sunuyorum...Mehmet Karlı
bu veda veda feğil kanımca...
bir sitem, bir serzeniş..
kutlarım
...........
Vedadan kaçış yokmuş ey yar
Vedadan kaçarken bunu öğrendim....güzel bir final..güzel dizeler..tebrikler sevgili Nuray Özgüney....
vedadan kaçmak...
derin ve hüzün verici son...
saygılarımla yüreğiniz daim olsun...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta