Senden sana geliyorum

SENDEN SANA GELİYORUM

Fevzi Emir Yılmaz

Bir akşam vakti düşüp yollara,
senden sana geliyorum;
habersiz bir misafir gibi,
kapını çalmadan, sana sormadan, öylece çat kapı geliyorum...

Sana geliyorum şimdi,
usul usul, sessizce;
elim kolum bağlı, yüküm ağır,
gönlüm hıncahınç sevda dolu.
Bana ardına dek açılır mı kapıların,
yoksa kapında mı kalırım, bilemiyorum.
Ama bekle beni, geliyorum.

Senden sana geliyorum;
tiryakisi olduğum ne varsa geride bırakıp,
kendimden eksile eksile.
Ne yol tanıyorum artık, ne mesafe;
kim ölçebilir ki zaten
sana çıkan yolları?
Yayından kopmuş bir ok gibi,
savrula savrula geliyorum işte.

Senden aldıklarımla geliyorum,
sende bulduklarımla...
Seninle geliyorum,
sen gibi geliyorum;
bana geldiğin gibi,
bana güldüğün gibi.
Her adımımda bir özlem,
her nefesimde biraz daha sen...
Seninle kavuşmaya değil,
sende kaybolmaya geliyorum.

Yanına sokulup, gözlerine dalıp,
ellerini tutamasam bile,
kalemim benden daha yakın sana.
Her harfimde senden bir iz,
zamanın silemediği.
Kâğıda düşen her satır
sana açılan bir yol gibi.
Yazdıkça sana yaklaşıyorum,
sustukça seni duyuyorum.
Kapatma yüzüme kapılarını;
ben geliyorum.

Senden sana geliyorum.

Aratma beni,
çaldırtma kapını,
sorma ne zaman diye.

Sadece bekle...

Geliyorum.