ERDEMLER KAYBOLURKEN
Hayatın aynasında kaybolurken erdemler
İnsanlar ölür insanlık ölür
İçinden kurtlanan bir ağaç gibi
Yozlaşınca toplum çürür
DELİ SORULAR YANITSIZ
Cevabını bilmediğim sorular
Üşüşünce zihnime
Sanki buzul çağında gibi
Donup kalıyor zaman
GÖZYAŞLARI VAR
Dünya dediğimiz bir savaş yeri
Bitmiyor zalimin eziyetleri
Savaş tacirinin rezaletleri
KAR
Böyle yağınca bembeyaz
Kapatınca her şeyi kar
Sanki tüm çirkinlikler kaybolur
Kötüler terk eder dünyayı
MAZİYE GİDEN TREN
Dün yine kaybettim yolumu
Bilincimin arka sokaklarında
Tesadüf ettim genç bir kadına
Öyle aşina geldi ki bana
MÜMKÜN MÜYDÜ
Başka bir hayat
Mümkün müydü bizim için
Kim bilir
El ele öğrenci olsaydık hayata
SEN VARSIN/2
Hiç de yoksul sayılmam rabbim
Sevginle böyle doluyken kalbim
Nereye baksam maharetli ellerin
SEN VARSIN /1
Bazen hatalarım beni ele geçirir
Gölgemle yüzleşmek çok ağır gelir
Yoksulluk yoksunluk ne dert üretir
Tarife ne hacet
Biliyorsun her şeyi Rabbim
SINIRLAR
Zorba tavırlara karşı
Dizginlenmiş bir öfkeyle
Lüzumsuz ısrarlara
Gülümseyen bir “hayır”la
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!