Salı ve Bir Bilincin Çöküşü

zaman,
kendi kuyruğunu ısıran kör bir yılandır.
ilerlediğini sanırken
aynı karanlığa dönüp durur.
salı,
işte bu sonsuz dönmenin
insana benzeyen halidir.

varlık,
boşluğun içine atılmış bir sorudur.
ve insan,
bu soruya verilmiş
eksik bir cevaptır.

doğarız,
anlam aramak için değil,
anlam eksikliğini taşımak için.
her bilinç,
bir yaradır evrende.
ve düşünmek,
o yaranın sürekli kanamasıdır.

ben,
kendimi düşündüğüm anda
kendimden düşerim.
çünkü bilmek,
kaybetmektir.
ne kadar çok anlarsam,
o kadar az kalırım.

salı,
bana şunu fısıldar,
hiçlik,
varlıktan daha dürüsttür.

gökyüzü,
tanrısız bir matem problemi gibi,
çözümsüz ve soğuk.
yıldızlar,
evrenin suskun itiraflarıdır.
ve biz,
o itirafları yanlış okuyan
aceleci çocuklarız.

zaman geçmez,
zaman çürür.
her saniye,
bir öncekinden biraz daha eksik.
bu yüzden yaşlanırız.
çünkü zaman bizi değil,
kendini tüketir içimizde.

ölüm,
bir son değildir.
ölüm,
anlamın bittiği yerde
başlayan sessizliktir.
ve sessizlik,
tüm cevaplardan daha doğrudur.

insan,
kendini merkeze koyarak
evreni küçültür.
oysa evren,
bizi umursamayacak kadar
sonsuzdur.
bu yüzden acı çekeriz.
çünkü önemsizliğimizi
kabullenemeyiz.

salı,
hiçbir yere varmayan
bir yolculuktur.
her adım,
aynı boşluğa çıkar.
ve bu tekrar,
bize kader adını verdiğimiz
ince bir kandırmacadır.

düşünce,
kendi etrafında dönen
kapalı bir çemberdir.
çıkış yoktur.
sadece,
daha derin içeri vardır.

kendimi aradığımda
bir iz bulurum,
ama hiçbir zaman
bir varış noktası.
çünkü insan,
ulaşılamayan tek şeydir
kendi için.

ve belki de
en büyük trajedi şudur.
bütün bu bilince rağmen
yaşamaya devam etmek.
bile bile
yanılmak.
bile bile
umut etmek.

salı,
bana şunu öğretir.
var olmak,
sürekli ertelenen
bir yok oluştur.

ve ben,
bu ertelemenin içinde
yavaşça kaybolan
bir düşünceden ibaretim.

Mustafa Alp
11/02/2025 04.00