Şair ve şaireden Şiiri - Asuman Taşbulak 2

Gece yarıları uyanıp
arıyorum kalemi,
yazıyorum ne geliyorsa derinden.
Sanki gökyüzündeki
tozlu raflardan yağıyor
yeryüzüne;
vakitli vakitsiz,
yağmur gibi,
sormadan…
Şair abilerim
“Sakın bırakma,” diyorlar yazmayı.
Anlıyorum ki
onlar çözmüşler
nefes almayı.
Her durağında geçen ömürden,
olmasın bölünmeler, kutuplaşmalar.
Her gönül âleminin
dili oluyor belki de
bir güz, bahar, yazından…
Temiz sevgiler, ebedî;
ölmüş şairden,
şaireden…