Sahte Kostüm Şiiri - Yahya Kaydul

“Her gün giydiğim iyiyim kostümü
O kadar ağırlaştı ki, akşamları
çıkardığımda kemiklerin sızlıyor.”

​Üzerime tam oturan bu sahte gülüşün altında,
Faili meçhul kavgaların morlukları gizli.
Dudaklarımda biriken o keskin kelimeleri,
Sırf evdeki o soğuk sessizlik bölünmesin diye yutuyorum.

​Yine hiç yoktan bir fırtına koptu akşamüstü;
Lavabonun camı ıslanmış, ya da bakışım fazla dalgın...
Aslında ikimiz de biliyoruz mevzu bunlar değil,
Biz, birbirimizin içinde yorulmuş iki yabancıyız artık.
​Sen bağırdıkça ben içimdeki şehirlere çekiliyorum,
Surlarımı yükseltiyorum, kapılarımı mühürlüyorum.
Haklı çıkmanın zaferi senin olsun ey sevgili,
Ben sadece, o kostümü çıkarmadan uyuyabileceğim bir huzur arıyorum.

​Artık kemiklerim değil, ruhum sızlıyor bu evde.
Yanyana dururken, fersah fersah uzağındayım.
En çok da neye yanıyorum biliyor musun?
Sana anlatamadığım kendimi, başkalarına 'iyiyim' diye tanıtmaya