Şadiye Abla Şiiri - Özdemir Koca

Gözlerinde bin bir renk elleri nemli nemli,
Geçmişinden bıkmışsın geleceğinse belli,
Neden ağarmış saçların bir derdi anlatır...
Sanırım bu hayat seni boşa yıpratır.
Ayakların yalın ayak yürürsün karda,
Yok mu bir yoldaşın senin Şadiye abla.

Bir arabaya atlar gidersin şehirden uzağa,
Bir hikaye yazılır ağaçlardan boş kağıtlara,
Mavi pencereli toprak ev önünde bahçesi,
Önünde eskiden kalma Wolksvagen araba,
Hangi duygulardasın bilmem Şadiye abla.

Bazen sokaklar çınlar senin sesinden,
Kapına gelip yatar o sarhoş ayyaş koca,
Sokaklar kararır gece yarısı bastırınca,
Açılır yavaştan sessizce gri demir kapı,
Ödülü bu mudur çektiğin tüm acıların,
Yoksa bırakıp gittin mi öksüz duygularını,

Bir gün duyarız elbet cami salalarından,
Ölmüş derler bir evde bir masum kadın,
Böyle olmamalıydı sonu çektiğin acıların,
Pembe pabuçlarınla ayrılırken merdivenler,
Bir ömür elbet böylece gelip geçer,
Ne anladın şu Dünyanın işinden anlatsana,
Sende geldin geçtin bu sokaktan Şadiye abla.