Ömür geçti deme ey gönül, nedir ömür?
Dün dediğin geçti gitti, yarın ise bir rüya.
Sen zamanı sayarken
Zaman seni saydı mı?
Bir nefeslik konaksın, sen ebedî olanı ara.
İlk arkadaşlar, ilk aşklar, ilk hevesler
İlk dostlar, birer birer ayrıldı yolumdan.
Yalnız kaldım
Önce ayrılık sandım olanı.
Sonra anladım ki; her
Damladan vazgeçiş, yol almakmış denize
Bir gün dost bildiğim aynalara sığındım
Tanımayınca beni, güldü o an halime:
"Yüzün değil değişen;
Sen kabuğunu kıramadığın
Benliğini seyrediyorsun" dedi kendince
Denizlerin maviden yoksun,
Gökyüzünün renksiz
Acıların değer, yalnızlığın hakikat,
Toprağın tek sadık dost olduğunu öğrenince
Sıyrılıp maskelerden buldum sonunda kendimi
Kayıt Tarihi : 12.06.2026 08:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!