Kopuk kopuk bir hayalden ibaret,
Belki de puslu bir görüntü akla takılan,
Ve geçmiş yıllar öylesine sensiz…
Dönüpte bakınca kısa bir andan ibaret,
Belki de hiç yaşanmadı akılda kalan,
Mutluluk mu;
benim buldum sandığım,
senin benden çaldığın…
Sevgi mi;
benim yüreğimi koyduğum,
Senden mi sandın…
Gelmişse yine bahar,
Oluyorsa sabah akşam,
Doğuyorsa güneş,
Senden mi sandın…
Gülerken ağlamayı,
Çiçekken solmayı,
Günleri karartmayı,
Senden, senden öğrendim…
Baharda kışa dönmeyi,
Sarı laleler vardı
Bir de beyaz zambaklar
Sevmezdim çiçekleri
Seni görene kadar...
Ağaçlı yollar vardı
Bir şarkı çalar radyoda eskilerden,
“Uzayıp giden o tren yolları”
diye…
Kim bilir hangi ayrılıklara gebe,
o tren garları.
İki kalem, bir şiir…
Umuda Şiir…
Yakın hazan denen derme çatma gemileri,
Hiç uğramasın gönül limanınıza.
Umut etmeli insan yarını,
Değmeli gözlerin gözlerime,
Umut etmeli insan, umut.
Hayal etmeli insan,
Boyunu posunu resmetmeli,
Umutlar diyorum umutlar,
gelip geçicidir aldanmayın,
onlarda solar bir gün.
Düşler diyorum düşler,
bir anda birkaç seans film izlersin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!