Şehirler değildi harabe olan,
Yıkık bir şairdik aslında.
İnsansız da değildi sokaklar,
Muazzam bir kalabalık bu,
Yürekteki yalnızlık…
Bazen seni yazarım
Aslında hep seni.
Akşam olur
Tan yeri ağarır
Yine seni satırlara saklarım.
Hüzünlü şarkılar dinledim ben,
gecenin bir yarısı,
boynu bükük…
Ne çok gözyaşı döktüm ben,
ayrılık şarkılarını dinlerken,
Kopuk kopuk bir hayalden ibaret,
Belki de puslu bir görüntü akla takılan,
Ve geçmiş yıllar öylesine sensiz…
Dönüpte bakınca kısa bir andan ibaret,
Belki de hiç yaşanmadı akılda kalan,
Mutluluk mu;
benim buldum sandığım,
senin benden çaldığın…
Sevgi mi;
benim yüreğimi koyduğum,
Senden mi sandın…
Gelmişse yine bahar,
Oluyorsa sabah akşam,
Doğuyorsa güneş,
Senden mi sandın…
Gülerken ağlamayı,
Çiçekken solmayı,
Günleri karartmayı,
Senden, senden öğrendim…
Baharda kışa dönmeyi,
Sarı laleler vardı
Bir de beyaz zambaklar
Sevmezdim çiçekleri
Seni görene kadar...
Ağaçlı yollar vardı
Ne varsa topladım maviye dair,
bir sen etmedi…
Ne varsa kucakladım sevdaya dair,
sevdana yetmedi…
Ne varsa kurdum hayale dair,
salınarak gelişin etmedi…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!