Kar düştü yollarıma,
Ayaz kesti yüreğimi,
Oysa baharda çiçekler açacaktı,
Sarkıtlar uzanıyor artık gönül bahçemden…
Kar yağdı dağlarıma,
Kasım...
Bir hikâye yazılır,
Kasımın yapraklarına
Kâh vuslata
Kâh da acı ayrılığa...
Öyle bir mevsim ki;
Hazanın sarısı,
Güneşin yarısı,
Akşamın ayazı var
Ve adı Kasım...
Öyle de olsa
Bu Kasım da biter
Sonbahar geçer
Kış azametini gösterir
Çiçek açmayız biz baharda da
Yaz kurak geçer bu gidişle
Sonbaharda da ölüm gelir alır birimizi...
Kim…
Hangi gece düşmüştü kalbe,
Kat, kat acı denen sevda,
Kim örmüştü kale gibi ayrılığı
Fethetmesi zor artık o yüreğini…
Ağıt yakar geceler,
dokundukça yüreğe,
sessizce…
Şiir dokur şair,
hece hece,
Kim anlar...
Dünde kalır insan,
Hüznü mevsim eder kendine,
Şarkılar dinler yıkık dökük,
Şiirler yazar bölük pürçük,
Kim bilir...
Kaç hece düşürür meylini,
Kaç mısra ötede yüreğinin penceresi,
Kaç şiir bitirir yokluğunu...
Kestim artık bileti…
Maziye daldım,
Dolaştım son kez anıları,
Çıkmaz sokaklarda kaldım.
Hükmünü verdim,
Giderken unutmuş gitmişti insanlığı
Ondandır kibri de nefreti de…
Dönüp baktığında tanıyamadı kendini
Ondandır arsız hayasız oluşu…
O da unutmuştu yaşamın son bulacağını,
Ondandır aç gözlü oluşu…




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!