Sabır Taşı Şiiri - Kasım Kobakçı

Sabır taşı çatlayıp, vurur öfke aniden.
Gözyaşları sızarak, taşar derin kuyuya.
Dertler iyice şişti, koptu bağlar mideden.
Feryat koptu içimde, daldım sessiz uykuya.
*
Bitti süre sonunda, ateş yanıp sönecek.
Şu kararan bulutlar, şiddetiyle yitecek.
*
Ey dertlerin dermanı, uç noktaya varacak.
Yürekteki fırtına, her tarafı saracak.
Dağlar dahi dayanmaz, nehir bendi aşacak.
İnsanlığın temeli, köklerinden kopacak.
*
Huzur dahi silindi, şehirlerde köylerde.
Çılgınlık egemendir, ıssız susuz çöllerde.
*
Toplum yara bere kan, herkes derde bulanmış.
Yalan dolan işlerle, temiz saflar sulanmış.
Doğruluk sürgün çıkmış, kötü kalpler uyanmış.
Adaletin gözleri, kör karanlığa kanmış.
*
Böyle sürmez şu düzen, yıkılacak apansız.
Uca doğru fırladık, pek çaresiz amansız.
*
Çığlıklar yutkunuşta, düğümlendi karıştı.
Çağların acıları, derhal koşup yarıştı.
Zehir saçan ağızda, uzun yollar barıştı.
Çirkef dolu zihinler, kötülüğe alıştı.
*
Patlamaya hazırdır, şu göğsümün kafesi.
Duyulur mutlak inan, garibin cılız sesi.
*
Ey zalim rüzgar, esip can evimden vurursun.
Gencecik fidanları, amansız kurutursun.
Hilebaz aynalarda, aslı unutturursun.
Hırsızın sofrasında, çanağı tutturursun.
*
Bardak taştı taşıyor, koptu kopacak tufan.
Her şey berbat perişan, çürüdü büyük cihan.
*
Dinle sağır kainat, yaralarımız kanar.
İçimde toplanan his, ateş misali yanar.
Zalimlerin kılıcı, masum canları sınar.
Zehirlenmiş toprağın, üstünden akar pınar.
*
Sahneye geldi veda, iniyor kalın perde.
Sürüyor kokuşmuşluk, çare sıfırdır derde.